W roku 1982 porzucił swą Macierz i przybił do brzegu Nowej Zelandii. Od 28 sierpnia 1985 roku wszedł w posiadanie on nowozelandzkie paszportu. Dr Pająk przystąpił do nauki w Miliczu, w tamtejszym LO zdobywał podstawy edukacji. W roku 1964 uzyskał świadectwo dojrzałości i podjął studia na Politechniki Wrocławskiej na Wydziale Mechanicznym. W roku 1970, obronił tytuł "magistra inżyniera". Przez cztery lata wykładał na Politechnice Wrocławskiej i roku 74 przeprowadził rozprawę doktorską ze wspomaganego komputerowo projektowania maszyn, zostając "doktorem nauk technicznych". Tegoż roku otrzymał awans ze starszego asystenta do adiunkta. W latach 1975-77 godził obowiązky wykładowcy Politechniki Wrocławskiej ze stanowiskiem doradcy naukowego ds. oprogramowania inżynierskiego w Zakładach Komputerowych MERA - ELWRO. W kolejnych latach był konsultantem w POLMO-JELCZ ds. wspomaganego komputerowo projektowania i produkcji samochodów tejże marki. Rok 82 przyniósł ze sobą podróż do Nowej Zelandii, gdzie Doktor odbywał jednoroczne stypendium w Christchurch na uczelni Canterbury Wydział Mechaniczny. Gdy stypendium dobiegło końca pozostał w Nowej Zelandii zaangażowany na Politechnice jako wykładowca oprogramowania komputerowego Po ukończeniu tego stypendium w 1983 roku rozpoczął on pracę na Politechnice Invercargill jako wykładowca oprogramowania. Po pięciu latach opuścił uczelnię. Swoje dalsze losy związał z uczelnią w Otago. Był tam starszym wykładowcą na Wydziale Informatyki i Studiów Komputerowych. Tu spędził cztery lata. Los rzucił go do Turcji. Jako profesor nadzwyczajny pracował na Wydziale Matematyki w Eastern Mediterranean University. Profesor często zmieniał uczelnie. Po roku trafił na Uniwersytet Malaya na Malezji. Tam zagościł nieco dłużej, bo aż do 96 roku. Trzecia profesura Jana Pająka to dwa lata spędzone na wyspie Borneo. Po ukończeniu kontraktu wrócił do Nowej Zelandii gdzie mieszka do dzisiaj.